Klinik Psikolog Feyza Künkül

Hikâyem

Neden psikolog oldum?

Psikolojiye olan ilgim, henüz lise yıllarımda insanların hikâyelerini dinlemeye duyduğum merakla başladı. Arkadaşlarım yaşadıkları ailevi sorunları, kaygılarını ve hayatlarındaki zorlukları benimle paylaşırdı. Hatta zaman zaman bir gün çok iyi bir psikolog olacağımı söylerlerdi. O yıllarda farkında olmadan şekillenmeye başlayan bu ilgi, zamanla bilinçli bir meslek tercihine dönüştü.

İnsanların kendilerini daha iyi anlamalarına, yaşadıkları güçlüklerle baş edebilmelerine ve hayatlarında olumlu değişimler gerçekleştirmelerine eşlik etme düşüncesi beni her zaman heyecanlandırdı. Bu nedenle psikoloji alanında çalışmak benim için hiçbir zaman seçeneklerden yalnızca biri olmadı; kendimi ait hissettiğim mesleki yoldu.

Eğitim hayatım boyunca içimde taşıdığım en büyük hayallerden biri, bir gün memleketim Malatya’ya dönerek burada kendi çalışma alanımı oluşturmaktı. Bu hayalimi gerçekleştirmek üzere Malatya’da yer arayışındayken 6 Şubat depremleri yaşandı. Yaşanan büyük yıkım, pek çok insanın olduğu gibi benim de hayatımın yönünü değiştirdi.

Depremin ardından Ankara’ya taşındım ve yaklaşık üç yıl boyunca mesleğimi orada sürdürdüm. Bu süreçte çocuk, ergen ve yetişkin danışanlarla çalışma fırsatı bulurken, depremden etkilenen çok sayıda danışanla da çalıştım. Kayıpların, belirsizliklerin ve yeniden hayata tutunma çabasının insanların yaşamlarında bıraktığı izlere mesleki olarak yakından tanıklık ettim.

Yaklaşık üç yılın ardından, uzun zamandır kurduğum hayali gerçekleştirmek üzere memleketime geri döndüm. Bugün Malatya’da kendi kliniğimi oluştururken, bu yolculuğun benim için yalnızca yeni bir iş yeri açmak anlamına gelmediğini hissediyorum. Yıllar önce başladığım mesleki yolculuğumu, ait hissettiğim şehirde sürdürmek ve burada yaşayan insanların psikolojik iyi oluşlarına katkıda bulunmak benim için çok kıymetli.